Een dag kunst kijken in Santiago de Compostella ❀

In mijn weekdagboekje beloofde ik een nog een stukje over Santiago de Compostella, dus… bij deze een stukje over Santiago de Compostella 😉 De reden voor ons bezoek was om naar twee tentoonstellingen te gaan in musea en één kleine tentoonstelling in een galerij. Uiteraard hoort er lekker eten bij een dagje weg, maakte ik (te) veel foto’s én zat het weer ook nog eens mee. Ga je mee naar Santiago?

Hoewel de introductie hierboven hartstikke positief begint, was het begin van de dag minder positief. We kwamen zo’n tien minuten voordat de trein zou vertrekken op het station aan en toen bleken we geen kaartjes meer te kunnen kopen, omdat de trein bomvol zat. En de volgende trein bleek bijna twee uur later gaan. Naast het treinstation is ook een busstation en op goed geluk gingen we daar naartoe. We hadden inderdaad geluk: vijftien minuten later ging er een bus naar Santiago de Compostella.

Voor ons in de bus stond een dame van een jaar of vijftig, zestig. Ze probeerde in het Engels aan de buschauffeur uit te leggen waar ze naartoe wilde, maar hij begreep er niks van. Hij bleef stellig in het Spaans herhalen dat hij wou weten waar ze naartoe ging en de vrouw begreep er ook niets van. Uiteindelijk werden we de persoonlijke begeleiders van deze dame en beloofden we haar op haar halte te wijzen. Ze kwam uit Australië en was op reis met haar zus. Ze hadden besloten om drie etappes van de Jakobsweg te lopen, maar op dag één had ze blaren opgelopen en dus zat ze nu in de bus.

Een onbeleefde Duitse vrouw stapte in met haar snotterende kind. Als dat jongetje geen corona (of een ernstige griep) had, weet ik het ook niet meer. Het kind niesde zo’n drieduizend keer terwijl we in de bus zaten. Op den duur stopte de bus op een busstation en ze vroeg ons hoe lang het nog duurde voor we aan zouden komen. Twintig minuten, een half uur misschien, vertelden we haar. Vervolgens wilde ze uit de bus stappen, omdat we twintig minuten pauze hielden. De buschauffeur floot haar terug de bus in en nijdig vertelde ze ons: “We stoppen helemaal niet twintig minuten hier”. Nee joh, je meent het.

We waren blij om na anderhalf uur eindelijk van het vieze gesnotter van het kind af te zijn en om in Santiago te staan. De reis had langer geduurd dan we hadden gehoopt en dus was onze eerste stop middageten. Ik dacht aan een restaurantje waar ik in de zomer had gegeten en dus gingen we daarheen. Een portie loempia’s als voorgerecht, gebakken ei met frietjes als hoofdgerecht en een koffie als dessert. Inclusief een flesje water, en dat alles voor negen euro. Met een volle buik namen we plaats in het park, waar we een tijdje mensen keken en genoten van het lekkere weer.

Goed, ik had jullie kunst beloofd. Ons eerste museum was het Centro Gallego de Arte Contemporáneo, het moderne kunstmuseum van de stad. De tentoonstelling op de onderste verdieping was niet heel fantastisch, al vond ik bovenstaande fotoserie erg origineel. De kunstenaar hangt steeds aan een verwaarloosd gebouw en dat ziet er komisch uit, zeker wanneer je dertig van dat soort foto’s naast elkaar ziet.

De begane grond was mijn favoriet, met de tentoonstelling van de Peruviaanse kunstenares Sandra Gamarra Heshiki. Mijn favoriet was het werk “hete aardappels”. In verschillende ruimtes hingen wel vijftig (?) verschillende aardappels en zelfs op het raam waren aardappels geschilderd. Veel van haar werken hebben te maken met de relatie tussen Latijns Amerika en Spanje, met name vanuit politiek oogpunt.

Op de bovenste verdieping was een tentoonstelling Wunderkammer van Suso Fandiño te zien. Het was een soort curiositeitenkabinet met allerlei objecten en collages. Vooral zeer fotogeniek, dit gedeelte van het museum.

De volgende halte lag vrijwel tegenover het museum waar we net uit waren gestopt. Een kleine galerij waarin een bekende een tentoonstelling had. We zagen schilderijen van condooms en werken die eruit zagen alsof er overal uitgespuugde kauwgom op zat geplakt. Wat me vooral opviel was de vieze, muffe geur in de galerij en dus vond ik het niet erg dat het maar een kort bezoek was.

De laatste halte, na een tinto de verano op het terras, was de kunstcollectie van een lokale bank. Die was niet heel groot, maar er hingen wel een aantal werken van mega bekende kunstenaars (er hing bijvoorbeeld een Picasso, een Dalí en een Kandinsky). Ook het gebouw zelf was zeker de moeite waard. We sloten de dag af met een wandeling in het centrum en aten een broodje uit de supermarkt. Nog even snelwandelen (uit noodzaak uiteraard, niet als hobby) en toen zaten we weer in de bus richting huis. Gelukkig dit keer de snelle optie zonder tussenstops én zonder snotterend kind.

Vond je het leuk om dit stukje te lezen? Klik dan op het hartje hieronder ♥️. Een reactie achterlaten is natuurlijk ook lief.

Meer verhalen uit Santiago de Compostella:

4
Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

4 reacties

  1. Kunst kijken, altijd zo heerlijk.

  2. Klinkt heel leuk zo’n kunst-kijk-dagje. En jongens, wat vervelend die mensen op de bus. Ik kan geloven dat jullie blij waren toen jullie in Santiago aankwamen, wat een opluchtig!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.